Het is de laatste..

Sri Lanka: Voor sommigen de parel van de Indische oceaan, voor anderen de traan van India.

Een traan voor de 30-jaar durende burgeroorlog die nu, 3 jaar na het einde, nog steeds zijn littekens achter laat. En waarover de UN luidop in vraag stelt of beide partijen geen mensenrechten geschaad hebben.

Een traan voor de tsunami die in 2004 duizenden levens verwoesten. En, zoals we zelf ondervonden hebben, nog steeds elke moment de angst terug kan oproepen.

Een traan voor de armoede van de theeplantages en het platteland. Waar mensen al het nodige proberen te doen om hun kop boven water te houden.

Een traan voor de structuren in Sri Lanka die doorheen kolonisaties fout zijn gegroeid, en nu nog steeds hun gevolgen laten zien. Ik denk dan aan vrouwen die onmogelijk door kunnen groeien in de politiek. Er wordt namelijk niet verwacht van een vrouw om luidop een standpunt in te nemen en te verdedigen. Of aan de vrouwen en mannen in de theeplantages die heel de dag in de zon moeten thee plukken, voor een miniem loon. Of aan de mensen met een handicap, die soms zelfs door eigen familieleden gezien worden als ongeluk.

Een traan voor de misbruikte vrouwen en kinderen die zowel emotioneel als wettelijk vaak niet gehoord worden.

Maar een parel voor het geloof dat dit land heeft. Een geloof in religie, maar ook een geloof in de toekomst en elkaar.

Een parel voor de prachtige natuur en kleuren, die met niets te vergelijken vallen.

Een parel voor de kracht van de vrouwen die werken aan veranderingen in de structuren. En al weten ze dat het misschien nog generaties kan duren, ze geven niet op.

Een parel voor de jongeren die durven opkomen voor hun liefdes, en niet alleen trouwen aan de hand van sterrenbeelden en afspraken van de ouders.

Een parel voor mijn collega’s die misschien niet altijd de juiste opleiding hadden, maar ze hebben passie. Passie voor hun job en hun doel!

Een parel voor al de fantastische mensen die ik hier heb leren kennen, en die deze 6 maanden onvergetelijk hebben gemaakt.

Voor mij is Sri Lanka een parel van een land, waar er de laatste decennia al veel te veel onnodige tranen zijn gevallen. Ik wens dit land en deze mensen niets anders dan welzijn, vrede, welvaart en geluk. En ik hoop van harte dat ze er in slagen een evenwicht te vinden tussen tradities van het land en de opkomende modernisering. Ik vertrek weer naar België met de kleuren, geuren en geluiden geregistreerd. In de hoop dat ik de lessen die ik leerde in dit land, ook in België blijf gebruiken.

Tot in België!!

Wat vliegt de tijd..

weeral een maand voorbij sinds mijn laatste blog, en ook deze maand was weer goed gevuld.

Nieuwjaar, plezier aan zee, tsunami-alarm, sportevement, reclamecampagnes, etentjes bij collega's, walvissen en dolfijnen spotten, extreme hitte en tropische stormen, koken voor 40 man, helpen in het crisisopvangcentrum, preventieacties in de theeplantages, interviews voor mijn thesis,... het leven in Sri Lanka is duidelijk niet saai.

Sinds vorige donderdag is het vakantie voor de kinderen omdat het vandaag en morgen Singalees en Tamil nieuwjaar is. Sara en ik trokken daarom enkele dagjes naar zee, om voor de laatste keer volop te genieten van de paradijselijke stranden en de leuke sfeer die er hangt. Gisteren trokken we dan weer het binnenland in om het het festival rond nieuwjaar hier te kunnen meemaken. We waren nog maar een uur het binnenland aan het inrijden, toen ik van verschillende collega's berichten kreeg om naar een veilige plaats te gaan. Er was namelijk een tsunami-alarm en iedereen aan zee moest minstens 5 km landinwaarts gaan. Wij waren gelukkig dus al op een veilige plaats, maar het besef dat de natuur elke minuut kan omslagen was er weer. Ik was enorm opgelucht om te zien dat de waarschuwingen zo vlot lijken te lopen, waardoor er bij eventueel gevaar geen slachtoffers meer zouden kunnen vallen. Maar langs de andere kant zou een 2de tsunami na 8 jaar een verschrikkelijke ramp zijn voor alle dorpjes die terug zijn opgebouwd. Gelukkig kwam het niet zo ver, en na enkele uren mocht iedereen weer naar huis. Maar ik vrees dat voor velen weer enge herinneringen naar boven zijn gekomen en de angst toch nog wel een tijdje zal blijven hangen.

Zoals ik al aanhaalde is het vandaag en morgen nieuwjaar hier. Een feest dat heel fel in de families gevierd wordt en helemaal aaneen hangt met tradities. Zo wordt er onder andere aan de stand van de maan en de zon bepaald wanneer het vuur mag aangestoken worden, en nieuwe kookpotten voor het de eerste keer gebruikt mogen worden. Het eerste gerecht van het nieuwe jaar moet dan weer een soort rijst met kokosmelk zijn. Vandaag zijn het vooral de voorbereidingen, terwijl morgen dan het echte nieuwe jaar begint. In CBR, het schooltje op stage, vierden we nieuwjaar al voor de vakantie. Dit bestond uit het eten van enorm veel zoetigheid, het zegenen van de kindjes met olie en zingen.

Mijn stage ligt deze week dus even plat door nieuwjaar, poya-day en pasen. Maar de voorbije weken hebben we dan ook wel dubbel zo hard gewerkt. Voor CBR waren er de sportevenementen en het nieuwjaarsfestival. Daarnaast gaan ook mijn lesjes door waar ik steeds tracht op een originele manier te kuntselen en te leren. Zo leerden we over de verschillende fruitsoorten, en maakten we daarna ook effectief fruitsalade.

Ook de preventieacties lijken eindelijk te lopen en ik tracht zo veel mogelijk te helpen. Op de acties zelf help ik mee met de organisatorische aspecten. Na de preventiedag maak ik dan mee rapporten voor de evaluatie bij de sponsors van het WDC.

Rond de reclamecampagne van Sthree heb ik ook goed nieuws. Ik zag 2 weken geleden de boekhouding en de verkoop lijkt inderdaad een stuk gestegen. Ik heb nog geen concrete cijfers maar het is opvallend dat er veel meer klanten zijn geweest de laatste maanden. Het geivesteerde geld, lijkt dus op te leveren. Daarnaast heb ik Sthree ook op de website tripadvisor.com gekregen. Een site die zeer veel bezocht wordt door mensen die rondtrekken. En dus weer een goede stap vooruit in de campagne.

Ik wil hierbij dus nog eens alle vrienden en familie die me financieel gesteund hebben, enorm bedanken! Dankzij jullie geld heb ik deze campagne namelijk op poten kunnen zetten. Maar ook de lesjes heb ik veel toffer en interactiever kunnen maken omdat ik de mogelijkheden had om nieuwe spullen aan te kopen. En de meisjes van het crisisopvangcentrum zullen dankzij jullie ook eens cadeautjes krijgen op nieuwjaar. Daarnaast heb ik ook nieuwe literatuur over preventie van'op gender gebaseerd' geweld kunnen aankopen voor de sociaal werkersvan het WDC.Ik heb getracht het geld te verspreiden over de enorme doelgroep van het WDC en voor iedereen iets te kunnen betekenen.

Nog 2 weken, en ik moet volop beginnen met mijn koffers in te pakken. Mijn laatste weken zal ik vullen met zoveel mogelijk stage, want ik wil elke moment dat ik nog heb benutten. En in mijn weekenden zal ik samen met Sara dan weer trachten om zo veel mogelijk te genieten van dit prachtig land en haar cultuur.

Het afscheid van mijn 2de thuis zal zwaar worden en ik zie er tegenop, maar de gedachte aan mijn eerste thuis in Hoboken maakt natuurlijk heel veel goed!

Tot de volgende!

Anneleen

Sri Lanka: a place like no other

Enkele weetjes over mijn tijd in Sri Lanka!

Wist je dat: …

- ik deze blog aan het zwembad aan het schrijven ben?

- ik hier geen schrik heb voor eventuele zakkenrollers maar wel voor de apen hier?

- de posters en brochures van Sthree verspreid zijn in de hotels en guesthouses van Kandy?

- ik vorige week naar een trouw ging?

- de kerkdienst hier niet zo verschillend is als bij ons in België?

- enkel het bloed van Jezus hier rode grenadine is in plaats van rode wijn?

- ik voor de eerste keer in 3,5 maand nog eens in een gewone auto zat?

- Sara en ik nog steeds leuke plaatsjes blijven ontdekken in Kandy?

- foute muziek hier volledig in is bij de jonge gasten?

- er verschillende winkels zijn voor gekopieerde dvd’s?

- ik het goede eten van ons vake en moeke toch wel begin te missen?

- de mensen hier precies verslaafd zijn aan suiker?

- ze 2 volle soeplepels suiker in hun thee doen en daarna nog is een lepel suiker uit hun hand eten?

- er ook hier gestaakt werd bij het openbaar vervoer?

- de busrit nu 9 rupies kost in plaats van 7 rupies?

- 1 euro ongeveer 150 rupies is?

- in de prijs van die busrit vaak ook muziek en kerstversiering zit inbegrepen?

- de bus al een kwartier heen en weer zit te wiegen voor hij effectief vertrekt?

- auto’s, Tuk-Tuk’s,… hun motors afzetten wanneer ze de berg af rijden?

- elektriciteit hier voortkomt uit waterkrachtcentrales?

- Dit dus voor problemen zorgt tijdens het droog seizoen?

- de uitbaatster van mijn dagelijks lunchplaatsje al perfect weet hoe ik mijn rijst het liefst heb?

- 2 Sri Lankezen me al zeiden dat ik in mijn vorig leven ook een Sri Lankese moet geweest zijn?

- ik dit een enorm compliment vind?

- ons vake en zijn collega’s een dansavond ten voordele van het WDC houden?

- iedereen dus welkom is in jeugdhuis Jong Valaar op 9 maart vanaf 20 uur?

- mijn terugvlucht naar Brussel op 28 april afgeschaft werd?

- ik mijn eerste stappen op Europese grond dus in Schiphol zal zetten?

- ik nog 2 maand volop wil genieten voor ik aan mijn vertrek hier wil denken?

Tot de volgende keer!

En we gaan nog niet naar huis...

Hallo allemaal,

Na een heel drukke periode heb ik eindelijk nog eens de tijd gevonden om mijn trouwe volgers in België nog eens op de hoogte te houden.

Ik heb er een drukke, fijne, intense 1,5 maand opzitten. Eerst en vooral had ik de feestdagen in Sri Lanka. Het was een zeer vreemd gevoel om kerstmis aan het zwembad en nieuwjaar aan zee te vieren. Maar ik heb er met volle teugen van genoten en het zijn ervaringen die ik zeker nooit meer zal vergeten.

Dan 4 januari, was het eindelijk zover: Ons moeke vertrok naar Sri Lanka. Na een hele nacht wakker te liggen (ik had meer stress voor ons moeke haar aankomst dan voor mijn eigen vertrek naar hier) was die lang verwachte knuffel van haar er dan. Het was fantastisch om haar terug te zien en haar mijn nieuwe leefwereld te tonen. Het deed deugd om nog eens te kunnen relaxen, een goed bed te hebben en uren aan een stuk met haar te kunnen praten. Ook waren de kaas, chocolade, salami, koekjes,… die ze bij had hemels. Want ook al lust ik de rijst en curry’s heel graag, wat afwisseling is toch altijd welkom hoor. Al heb ik enorm genoten van de toerist te kunnen uithangen, het leukste was toch wel om haar mee te nemen naar Kandy. Haar laten ontdekken waar ik woon, wat ik eet, wat ik doe op stage en met welke fantastische mensen ik omgeven ben was zeer leuk. Ook het feit dat ze enkele dagen mee gedraaid heeft op de stage werd door mij en de collega’s in het WDC geapprecieerd. Ze vragen nu nog steeds wanneer ik mijn mama terug meeneem.

Maar zoals ik hier constant merk vliegt de tijd en onze 3,5 weken samen waren al snel weer voorbij. Met spijt in het hart liet ik ons moeke terug naar België vertrekken om al onze verhalen te gaan vertellen thuis. En ik begon met weer extra energie en ideeën aan mijn stage in het WDC. De lessen in CBR zijn weer volop begonnen en ik was heel blij om ‘mijn’ kindjes terug te zien. Samen dansen, zingen, spelletjes spelen .. zowel de kinderen als ik genieten van onze voormiddagen samen. Ik besloot ook om meer te werken rond de basis vaardigheden. Zo oefenen we nu elke dag een half uur op het openen van slotjes, ritsen, knopen, strikken aan de hand van stoffenlapjes. Nu ben ik volop bezig met het maken van muziekinstrumentjes zodat ook het muzikale en het ritme bij de kinderen gestimuleerd wordt.

Daarnaast ben ik nog steeds volop bezig met de reclamecampagne van Sthree. Toen Sara en ik vorige week naar de pub gingen zag ik dat ze mijn poster er effectief hadden opgehangen. Het was fantastisch om in het drukst bezochte café van Kandy mijn reclameposter te zien hangen. Ik hoop van harte dat de andere klanten daar hem ook zien hangen.

Sri Lanka is het land met de meeste feestdagen en dat was vorige week ook weer te merken. Op zaterdag 4 februari was het nationale feestdag en op dinsdag 7 februari was het Pooya Day (een maandelijkse feestdag voor de volle maan). CBR maakte maandag de brug en dat was dus voor mij het ideale moment om de stage van de andere studenten eens te gaan bezoeken. Ik besloot om samen met nog 2 andere studenten Sofie te gaan opzoeken en mee een weekje les te gaan geven in de theeplantages. Eerst genoten we van een relax weekendje aan zee . We vierden de nationale feestdag op het strand en leerden een visser kennen waardoor we eens mee op een vissersbootje de zee in konden trekken. En zelfs na 3,5 maand in Sri Lanka te zitten slaagt dit land er nog steeds in om ons te laten verwonderen over de prachtige baaien en de natuur. Na een heel relax weekendje vertrokken we dan met hoge verwachtingen naar de theeplantages.

Na een bus en tuk tuk rit van 2,5 uur op wegen die steeds slechter en slechter leken te worden kwamen we aan in het paradijs. We stonden in het midden van bergen, theeplantages, palmbomen,… . Het enige wat je zag was puur natuur met daar soms eens een klein bouwvallig huisje tussen. Het huisje waar we logeerden had geen ramen, geen internet, ontelbaar veel mieren en andere insecten en meer geen dan wel stromend water. Maar als we even naar buiten keken vergaten we het gebrek aan luxe, want met dat uitzicht heb je niets anders nodig. Wij toch niet, mensen die er 4 dagen verblijven, maar we beseften ook al snel dat die kleine huisjes de minieme huizen waren van de theeplukkers en hun kinderen. Met een gezin van 6 één kamer en één keukentje delen. De papa heeft een bed en de vrouw en de kinderen slapen op matjes op de grond. Terwijl wij dachten dat we waren aangekomen in het paradijs zagen we al snel in dat dit de harde waarheid is voor de mensen die hier wonen.

Dan begon ons werk, we klommen de berg op naar het schooltje. 1 klasje waar de kinderen van de theeplantages les krijgen. Er zaten dus kinderen tussen de leeftijden van 3 tot 14 jaar. Na 14 jaar zijn ze oud genoeg om mee te helpen op de theeplantages. Samen gaven we Engelse lesjes, speelden, knutselden en dansten we. De kinderen vonden het duidelijk heel leuk en wisten meteen mijn hart te veroveren. Het was een fantastische ervaring om te zien hoe die kinderen ondanks hun zwaar leven kinds kunnen zijn. In het schooltje hebben ze een plaats om te kunnen genieten en gelukkig te zijn. Voor ons was het zwaar om te beseffen dat hen, welke talenten ze ook mogen hebben, waarschijnlijk juist hetzelfde leven als hun ouders te wachten staat. Maar we haalden voldoening uit de immense energie, vreugde en kracht van de kinderen en hopen dat er toch verandering in het systeem zal komen.

Na enkele vermoeiende maar fantastische dagen trokken we terug naar Matara. De verblijfplaats in het weekend van mijn medestudenten. Na lekker eten en een goede nachtrust trokken we naar het meest zuidelijke punt van Sri Lanka, Dondra. Hier beklommen we een vuurtoren en waren we weeral eens verrast door de prachtige uitzichten en vogels.

Ondertussen ben ik terug in Kandy. Na een week puur natuur en rust is het weer aanpassen aan de drukte en chaos van de stad maar het voelt toch steeds weer een beetje als thuis komen als ik er ben. Ik ben volledig klaar om alles uit, mijn inmiddels al, laatste 2,5 maand te halen. Ik kijk er naar uit om maandag weer met mijn kindjes aan de slag te kunnen en een glimlach op hun gezicht te kunnen toveren. Daarnaast ben ik ook zeer benieuwd naar de preventie-acties van de volgende maanden. Internationale vrouwendag zit er aan te komen in maart en dat belooft een zeer belangrijke dag voor het WDC te worden. Ik hoop hier snel meer over te kunnen vertellen.

Zonnige groetjes,

Anneleen

Sri Lanka door de ogen van ons moeke

Beste allemaal,

Met mijn voeten in de Indische Oceaan en ons Anneleen naast mij, vind ik het tijd om na drie weken Sri Lanka, via deze weg ook eens een kort verslag te maken.

Jullie kunnen allemaal op je beide oren slapen, ze is en blijft haar ‘eigen zichzelve’ zoals steeds : altijd een smile tot achter haar oren en genieten van elk moment. Haar droom komt nu echt uit, zoveel heb ik kunnen ondervinden.

Onverstoord neemt ze mij mee door heel het land : bus op, tuk-tuk in, trein nemen, …. Meestal zijn we de enige blanken in het voertuig, maar dat deert ons niet, de airco- toeristenbusjes met geblindeerde ramen zijn aan ons echt niet besteed! Wil je het land echt leren kennen, dan moet je zoveel mogelijk onder de mensen komen, zegt ze, en ik heb kunnen ondervinden dat ze daarin groot gelijk heeft. Spotgoedkoop is het openbaar vervoer, de tuk-tuk ook, althans voor de lokale bevolking, en ze onderhandelt dan ook iedere keer opnieuw over de prijs; meer moeten betalen alleen omdat ze blank is, dat vindt ze onrechtvaardig, en uiteindelijk komt ze dus meestal op de helft van het oorspronkelijk ‘westerse’ tarief uit.

Trots nam ze me mee naar haar stageplaats. De kinderen en collega’s hebben duidelijk haar hart veroverd, maar ik ben zeker dat dit wederzijds is. De oprichters van het WDC maakten veel tijd voor ons, en overtuigde mij nog meer dat dergelijke hulp echt wel heel welkom en zinvol is. Voor hen is dit duidelijk veel meer dan een druppel op een hete plaat !

Haar eerste grote project voor Sthree, het winkeltje van WDC, was net klaar toen ik aankwam in Kandy : 50 posters en ruim 500 flyers die ze in hotels en guesthouses gaat verdelen, zodat Westerse toeristen hun souvenirs zoveel mogelijk daar gaan kopen.

Als we in Kandy door ‘haar’ straatje wandelden, werd ze nageroepen door de buurvrouwen en kindjes, en ook in het eethuisje en de andere winkeltjes kent men haar al goed. ‘ She’s always smiling, madame, she loves Sri Lanka’ zeiden vele vrouwen die we spraken, en dan kon ik niet anders dan beamen, want je kan er echt niet naast kijken, ze geniet met volle teugen van dit avontuur.

We hebben samen dit prachtige land bezocht, oude Boedhistische tempels en prachtige botanische tuinen, de olifantenopvang was een schitterende ervaring en de drukte van Kandy en Colombo stak schril af tegen de rust op de theeplantages en in de prachtige heuvels van het binnenland.

Deze laatste week gaan we nog even vakantie nemen aan de zee in het zuiden, en tegen dat ik terug in België ben, is haar verblijf hier halfweg. Met nog heel wat plannen en veel schoolwerk zal ze haar handen wel vol hebben. Vervelen zit er voorlopig niet in, maar ze zal wel regelmatig tijd maken om deze blog aan te vullen en jullie op de hoogte te houden.

Het was met een klein hartje dat ik haar in november liet vertrekken, maar nu ik haar hier bezig zie, laat ik haar hier gerust achter om dit project tot een goed en zinvol einde te brengen.

Deze drie weken samen zijn voor mij in ieder geval heel intensief geweest, en onze moeder-dochterrelatie is er alleen nog maar sterker door geworden. Ik vond het leuk om een stukje van haar grote droom te mogen delen !!

Lieve groetjes,

moeke

En December loopt al op zijn einde...

Hey allemaal,

Jullie hebben er even op moeten wachten, maar hier ben ik dus weer met een volgende up-date.

Ik kan meteen beginnen met heel goed nieuws. Mijn posters en brochures voor de reclamecampagne van Sthree, het winkeltje van WDC, zijn goedgekeurd door de oprichtster van de organisatie. Dit wil zeggen dat ik er mee naar de drukker kan en mijn echte campagne nu van start zal gaan. Mvr Stephen is zeer tevreden over de kwaliteit van de poster en de brochure en heeft gevraagd of dat ik de campagne niet grootser kan aanpakken. Dit wil zeggen dat ik niet enkel posters en brochures zal verspreiden in Kandy, maar ook in hotels en guesthouses in andere steden. Dit betekent dat ik ook meteen voor de eerste keer een groot stuk van het gesponsorde geld ga investeren. Ik hoop van harte dat dit een goede investering is die uiteindelijk voor meer opbrengst kan zorgen voor het WDC. Naast de reclamecampagne via brochures en posters zal ik ook trachten uitgevers van reisboeken en organisaties met sites over rondreizen aan te schrijven en te overtuigen om dit winkeltje aan te bevelen aan toeristen.

Het is momenteel grote vakantie in Sri Lanka, ik heb de laatste weken dus geen les meer gegeven aan de kindjes in CBR. Dit wil niet zeggen dat ik er niet meer mee bezig ben geweest. Want ik ben volop aan het nadenken over hoe ik de lesjes leuker en nuttiger kan maken. Ons moeke zal dan ook heel wat hulpmaterialen zoals: stofjes, boeken, cd’s,.. meenemen uit België. Voor de rest tracht ik zo veel mogelijk van de materialen hier te kopen omdat ik wil dat de leerkrachten de activiteiten ook kunnen blijven doen eens ik weg ben.

Vorige week kwamen er 2 leerkrachten van school op bezoek om onze stageplaatsen te bezoeken. Na samen te zitten hebben we besloten dat ik 6 maand in het WDC zal blijven. Het is een enorm grote organisatie waar ik mij volledig kan uitleven en enorm veel kan bijleren. Ik ben dan ook tevreden met deze beslissing. Want nu krijg ik namelijk de kans om mij volledig onder te dompelen en grotere doelen op te stellen. Dit zorgt er ook voor dat ik ook tijdens het bureauwerk grotere taken en projecten zal krijgen. Ik ben nu ook al volop aan het meegaan naar programmadagen over intrafamiliaal geweld en aids. In deze programmadagen probeert het WDC aan de bekendheid en preventie van deze thema’s te werken. Momenteel ben ik vooral aan het observeren en mee brochures aan het uitdelen. Maar het is het de bedoeling dat ik hier ook effectief aan kan meewerken en acties mee kan opstarten.

Vorige week ben ik voor de eerste keer echt ziek geweest, waarschijnlijk een zonneslag of voedselvergiftiging. Maar na 2 dagen was ik weer volledig de oude en klaar om er weer tegen aan te gaan. Ik probeer nog steeds van elk moment te genieten dat ik hier heb. Sri Lanka is een prachtig land dat mij blijft verbazen met zijn cultuur, religies, eten en prachtige natuur. Dit weekend beklom ik Adam’s Peak. Adam’s Peak is een berg van 2243 meter die als pelgrimstocht wordt gebruikt door de Boeddhisten. De tocht bestaat uit 6442 treden omhoog. Eens aangekomen hoor je de boeddhistische gezangen, zie je tempel en kan je genieten van het fantastische uitzicht. Net zoals de meeste mensen, begonnen we aan onze tocht om 2u ’s nachts zodat we boven waren tegen zonsopkomst. Het was een zware tocht en ik besefte nog maar eens dat mijn conditie een stuk beter kan maar ik ben enorm blij dat ik tot de top ben geraakt. Het is een ervaring die ik nooit meer zal vergeten. Nu, 2 dagen later, doen mijn benen nog wel steeds enorm veel pijn van de 12 884 trappen in het totaal.

Morgen wordt op de stageplaats kerstmis gevierd. Alle medewerkers van de verschillende projecten zullen samenkomen om te lunchen. Waarschijnlijk zal ik weer kunnen genieten van rijst en curry’s. Hierna begint voor iedereen in het WDC het kerstweekend. Want ook al zitten we in een voornamelijk Boeddhistisch land, Kerstmis wordt zeker niet vergeten.

Zo, heel fijne feestdagen gewenst allemaal! Geniet van de feestjes, familiebezoeken en het lekkere eten. Wij zullen er hier ook zeker een feest van proberen te maken!

Lieve groetjes,

Anneleen

Al een maand in Sri Lanka..

Hallo allemaal,

Veel plezier met het lezen van dit nieuwe verhaal:

Ondertussen ben ik al meer dan een maand in dit prachtige land en probeer ik te genieten van elke moment hier. Ondanks dat ik het gevoel krijg dat ik mijn weg hier echt wel begin te vinden, slaagt dit land er in om me steeds opnieuw te verrassen.

Ook op stage lijk ik stilletjes aan mijn weg te vinden, al is dit niet altijd even simpel. Mijn klasje in CBR wordt elke dag leuker om te doen. De kindjes hebben er echt mijn hart veroverd en het is fantastisch om ze terug te zien na een weekend. Het leuke aan het werken met kinderen is dat zij steeds eerlijk zijn. In mijn geval krijg ik dus enorm veel liefde van hen en dit geeft mijn werk natuurlijk een enorme voldoening. Wanneer ze lachend naar me toe komen gelopen in de ochtend of goodbye akka (wat grote zus betekent) roepen na de lessen weet ik meteen waarom ik deze stage doe. Ik probeer zoveel mogelijk leuke maar ook nuttige dingen te doen met de kindjes. Zo hoop ik dat ze doorheen de knutselwerkjes en de spelletjes ook de basis leren. Dingen zoals: knippen, schrijven, tellen, schoenen toe doen, knopen toe doen,… . Ik krijg redelijk veel vrijheid van de leerkracht wat zeer leuk is. Maar het is ook wel zwaar om steeds met nieuwe dingen voor de dag te komen. Ik merk dat de manier van les geven en de eisen in CBR, heel wat anders liggen dan in de scholen in België. Zo zijn de kinderen soms gewoon niets aan het doen, worden de kinderen alleen gelaten of krijgen ze veel te moeilijke dansjes aangeleerd. Ik probeer hier zo goed mogelijk rond te werken en de kinderen op te vangen maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik heel de werking van de school ga veranderen. Dit zorgt er soms wel voor dat ik gefrustreerd kan geraken door de andere leerkrachten maar ik probeer dit te relativeren. Zo staan de meeste leerkrachten rond 4 - 5 uur al op om voor hun eigen gezin te beginnen koken. Om dan nog een busrit van een uur te doen voor ze op hun werk aankomen. Eens ze ’s avonds terug thuis zijn doen ze de was en plas voor de kinderen en de man en kruipen ze rond 11uur in bed. Ik heb al aan verschillende vrouwen gevraagd of ze een hobby hebben maar steeds is het antwoord dat ze thuis te veel werk hebben. Als ik vanuit dit standpunt kijk begrijp ik natuurlijk wel dat hun energie soms op is. Toch hoop ik de leerkrachten tijdens mijn verblijf hier te kunnen aanmoedigen om gepaste en leuke dingen te doen met de kindjes.

Voor mijn andere taken op stage krijg ik enorm veel vrijheid en mag ik het echt aanpakken zoals ik het wil. Ik ben dan ook zeer gemotiveerd om de verschillende projecten goed en creatief uit te werken. Mijn eerste versie van een brochure voor de reclamecampagne rond Sthree is bijna af. Ik ben zeer benieuwd naar de gedrukte versie en het oordeel van Mevr. Stephen, de oprichtster en grote baas van de organisatie. Daarnaast ben ik een kerstmis feestje voor de meisjes in het crisisopvangcentrum op poten aan het zetten. We gaan trachten het wat grootser aan te pakken zodat het echt een dag wordt om nooit meer te vergeten.

Deze donderdag was het Wereld Aids dag, een gebeurtenis die zeker niet genegeerd werd. Samen met enkele collega’s deed ik mee aan een optocht doorheen de stad om aids in de aandacht te brengen en bespreekbaar te maken. Het was fantastisch om te zien hoeveel scholen hier aan mee werkten. Het deed mij heel veel deugd om hier een deel van uit te kunnen maken. De volgende weken zullen er nog activiteiten rond Wereld Aids dag georganiseerd worden. Ook hier zal ik mee aan deelnemen. Daarnaast mag ik vanaf volgende week ook mee naar lezingen en voordrachten over geweld tegen vrouwen en de preventie hiervan. Hier kijk ik enorm naar uit aangezien dat dit het domein is waar ik mijn thesis wil rond maken.

In de weekenden probeer ik te genieten van alles wat we kunnen doen. Zoals ik al zei is het land prachtig en val ik hier van de ene verbazing in de andere. Vorige week namen Sara en ik de mooiste treinrit die ik me kan inbeelden. 3 uur aan een stuk heb ik met open mond naar buiten zitten staren. Dit weekend ging ik met 3 vriendinnen naar Colombo om nog eens een gevoel van het westerse leven te hebben. We genoten van de feestjes en aten zelfs onze eerste hamburger sinds meer dan een maand. Het was vreemd om zo een westers gevoel in Sri Lanka te hebben maar ook dit begint een stuk van Sri Lanka te worden. De rijkere bevolking, die net zoals ons gaan feesten, eten en drinken met kleren aan die helemaal niet aan de normen hier voldoen.

Zo, ik probeer een zo correct en breed mogelijk beeld te schetsen hier maar het is niet altijd even gemakkelijk om in woorden te vatten wat ik hier meemaak. Om te eindigen nog enkele weetjes:

- Wist je dat al jullie reacties, mails, brieven, berichten en kaartjes mij enorm veel deugd doen?

- Wist je dat ik deze week mijn eerste slang zag? Het was minstens 1,5 meter lang!

- Wist je dat ik de nacht erna nachtmerries over die slang heb gehad?

-Wist je dat de mensen hier toeteren voordat ze elkaar gaan inhalen of een ander zot manoeuvre met de auto, bus of tuktuk doen?

- Wist je dat ik sinds vandaag de trotse eigenaar van een sari ben?

- Wist je dat mensen hun lunch hier met elkaar delen?

- Wist je dat één van de leerkrachten regelmatig een fantastische lunch voor mij maakt?

- Wist je dat er in de supermarkt mensen werken om de deur open te doen, de groenten te wegen, en de aankopen in te laden in de zakjes?

- Wist je dat mijn klasje deze week bestormd werd door apen?

- Wist je dat de bussen en treinen hier overvol zitten en je moet duwen voor jou plaatsje te bemachtigen?

- Wist je dat ik hier heel gelukkig ben en elke dag een nieuw avontuur is voor mij?

Tot de volgende keer!