Stage in Sri Lanka

Hallo allemaal,

Het is al meer dan een week geleden dat ik iets schreef op deze blog, dus hoog tijd voor een update.

Na een week kennis maken met de stad, de verschillende projecten en de honderden medewerkers en cliënten van het WDC was ik maandag volledig klaar om effectief de stage te laten starten. Tijdens mijn eerste week is me wel duidelijk geworden dan mijn stagetaken een beetje anders zullen zijn dan verwacht. Zo zal ik mij 4 voormiddagen in de week inzetten in CBR. Dit is het schooltje voor gehandicapten van mijn stageplaats. Ik zal lesgeven aan kleutertjes met het Downsyndroom. Een hele uitdaging voor mij, maar zeker één die ik volledig wil aangaan. Daarnaast zal ik mij in de namiddagen inzetten voor verschillende grotere projecten. Zo heeft het WDC een prachtig winkeltje, Sthree, waar spulletjes verkocht worden die gemaakt zijn door o.a. de vrouwen in het crisisopvangcentrum. Maar doordat het winkeltje een beetje buiten de stad ligt trekt het geen toeristen aan. Ik heb er mijn doel van gemaakt om toeristen aan te trekken door een reclamecampagne op te starten. Ook zal ik trachten mee te helpen met projecten rond o.a. kerstmis in het crisiscentrum en internationale HIV-dag. Daarnaast bestaat er in het crisisopvangcentrum al een prachtig project waarbij er 2 namiddagen in de week spelletjes worden georganiseerd voor de meisjes. Op deze manier mogen de meisjes weer even kind zijn, want door hun geschiedenis wordt vaak vergeten dat zij toch nog steeds kinderen zijn. De man die dit organiseert is echter door zijn inspiratie heen en vroeg ons om met nieuwe creatieve spelletjes te komen. Wij zullen dus tijdens onze periode hier de man proberen verder te helpen en hem spelletjes aanleren die hij kan blijven gebruiken. Sara, mijn duopartner, zal werken in het opvangtehuis voor kinderen met een handicap. Ook haar zal ik soms bij grotere spelen met de kinderen proberen te helpen.

Maandag begon ik dus aan mijn eerste lesje in CBR. Toen ik aankwam om half 9 stonden alle kinderen, ouders en leerkrachten van het schooltje samen om te bidden. Eerst is er plaats voor boeddhistische gezangen maar mensen met een ander geloof mogen daarna ook hun gebed opzeggen. Eens dit gedaan is gaan alle kinderen samen in een klasje om te dansen en te zingen. Natuurlijk is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. 30 kindjes tussen 3 en 12 jaar samen met allemaal een andere aandoening brengt vooral zeer veel chaos met zich mee. Na een half uur beginnen de lesjes dan echt. Mijn klasje bestaat uit 8 kindjes tussen 3 en 7 jaar. Aangezien ze zo klein zijn is het heel moeilijk om hen echt iets bij te leren. Maar alle kleine dingen zoals tellen tot 8, schoenen knopen, lopen, blokjes bouwen, figuurtjes tekenen,.. kunnen uiteindelijk wel belangrijk zijn. Want de bedoeling van dit klasje is namelijk dat zij door wat extra aandacht uiteindelijk toch in een ‘gewone' school terecht kunnen. Ik merkte meteen dat het niveauverschil tussen de kindjes enorm is. Het is dus heel belangrijk om elk kindje apart te proberen begeleiden en opdrachtjes te geven. Een ander ding dat me opviel is dat het materiaal dat de leerkracht heeft miniem is. 1 doos blokken, 2 veel te moeilijke puzzels, 1 schriftje voor elk kind en enkele knuffels is het enige materiaal dat tijdens de les gebruikt kan worden. Mijn eerste investering van het gesponsorde geld is dan ook gegaan naar woordkaartjes om het alfabet te leren en 5 puzzels voor hun leeftijd. Een kost van 4 euro, dus zoals je ziet: elke kleine bijdrage heeft inderdaad invloed. De kindjes hebben vanaf het eerste moment mijn hart veroverd en het is leuk om te zien hoe zij mij ook beginnen te herkennen en aan te halen. Na elke les komen de kindjes met een boeddhistisch geloof voor de leerkracht buigen. Dit is iets waar ik in het begin enorm van verschoot en moest aan aanpassen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit ga buigen voor een leerkracht.

In de namiddagen ben ik vooral bezig geweest met mijn project rond Sthree op poten te zetten. Ik zou graag posters en brochures hebben tegen het begin van het toeristische seizoen (eind december). Dan wil ik het gaan rondbrengen in de verschillende hotels in de hoop dat er zo toeristen op af gaan komen. Als dit lukt, zou dit weer een extra, en een broodnodige, opbrengst zijn voor het WDC.

Op dinsdagnamiddag kreeg ik de kans om een andere organisatie te bezoeken. Ik ging naar een opvangcentrum voor gehandicapten ontstaan door de zusters van Moeder Theresa. Hier werd ik meteen weer wakker geschud. Hun missie is om sober te leven maar in mijn ogen was hier gewoon een gebrek aan de basis. Er waren meer dan 150 kinderen en vrouwen die zwaar mentaal en fysiek gehandicapt zijn. Iedereen zat er gewoon, de kinderen waren vastgebonden, en toen ik vroeg welke activiteiten er georganiseerd worden voor hen bleek er niets te zijn. Ik had al vaker gehoord dat mensen met een handicap hier in Sri Lanka geen eerlijke behandeling krijgen, maar door mijn stage in het WDC leek me dit wel mee te vallen. Nu heb ik echter geleerd dat de werking van het WDC met gehandicapten duidelijk geen standaard is in Sri Lanka.

Na de negatieve shock van dinsdagnamiddag, kon ik woensdagnamiddag gelukkig weer een positieve shock ervaren. Toen ging ik met Ivan mee naar het crisiscentrum om spelletjes te spelen met de meisjes. Het was prachtig om te zien hoe zij begonnen te lachen en plezier te maken. Even leken hun zorgen effectief weg te ebben. En ondanks dat ook hier zo goed als geen materiaal is, had Ivan op hele originele manier heel fijne spelletjes. Ik ga met veel plezier extra spelletjes en knutselactiviteiten verzinnen.

Donderdag werd ik geveld door het warme weer, de drukke dagen en het gebrek aan vlees in mijn maaltijden. Ik was enorm zwak en had geen energie meer om actief te kunnen deelnemen aan de lessen. Toen ik op de stageplaats aankwam was de andere leerkracht meteen zeer bezorgd en hielp me heel goed. 's Avonds stuurde ze me zelfs nog een berichtje om te horen of dat zeker alles oké was met mij. Ook de mensen waar ik woon zijn regelmatig komen kijken of ik geen hulp nodig had. Het was fijn om te beseffen dat ik ook hier al mensen heb die bezorgd zijn om mij.

Tegen vrijdag was ik weer beter en ik kon ik weer op de stage beginnen. Aangezien het dan geen school is heb ik mij weer gestort op het bureauwerk. 's Avonds kwamen de andere Belgen naar Kandy. Het was heel fijn om hen rond te leiden in ‘onze stad' en hen mee te nemen naar The pub. Ondanks dat we hier allemaal in het zelfde land zitten vanuit dezelfde opleiding is het toch leuk om te beseffen dat iedereen zo een verschillende ervaringen heeft hier. Zaterdag zijn we met zen allen naar Pinnawela gegaan. Hier heb ik mijn eerste Aziatische olifanten gezien. En het waren er wel wat meer dan in de zoo van Antwerpen. Ook de weg naar daar was prachtig. De uitzichten waren onbeschrijfbaar en ik werd in 1 slag weer volledig verliefd op dit land. Het was dus weer een zeer fijn weekend en ik heb weer volop energie voor de komende week.

Tot de volgende keer!

En dan nu het echte begin...

Heey heey,

Zoals je op de foto's kan zien heb ik samen met mijn reisgenoten volop gebruik gemaakt van mijn vrije dagen. Toen we vrijdag wakker werden was het zonnetje er weer helemaal en de hitte dus ook. We besloten om met zen alle de kano's van het hotel te nemen en richting zee te varen. De natuur onderweg was prachtig. Net als de zee zelf natuurlijk. Onderweg kwamen we ook nog een plaatselijk feestje tegen om 12u 's middags maar daar vielen we als 7 blanken mensen toch iets te hard op hoor. In de namiddag gingen we met de tuk-tuk's naar Negombo, een stadje vlakbij het hotel. Gewoon die tocht was al een avontuur op zich. Heel het stadje bestaat uit miniwinkeltjes waar je zo wat alles kan vinden. Ook zijn er eetgelegenheden waar wij onze eerste gebakken rijst aten. Dit was een beetje pikkant maar toch ook zeer lekker. Zaterdag gingen we een Hindoeïstische tempel bezoeken en ook nu was de verplaatsing al een avontuur. Deze keer kozen we voor de bus, dit in de chaos op straat zorgde ervoor dat ik zeker wakker bleef tussen het geschud en getoeter. Daarnaast moesten we een stukje met de tuk-tuk doen en we besloten om er een wedstrijd van maken. In groep van 2, 2 en 3 personen moesten we als eerste aan de tempel geraken. Evelien en ik eindigde op de 2^de plaats. De tempel was iets volledig anders. Daar was het zeer rustig. Mensen gaven offers en bidden voor boeddha. Ook wij kochten een fruitmand om te offeren en aan de armen mensen in de buurt te geven.

Na een ruim luxe ontbijt met pannenkoeken namen we zondag afscheid van de andere 5 studenten. Sara en ik namen de taxi naar Kandy waar ons echt avontuur zal beginnen. Na een rit van 2,5 uur stopte we aan ons huisje waar Maya en haar mama ons als stonden op te wachten. We huren een gedeelte van hun huis en hebben onze eigen slaapkamer, badkamer, living en keuken. Alles is zeer bassic maar we hebben niet meer nodig. Toen we 's avonds nog naar een filmpje aan het zien waren leerde we ook onze huisgenoten kennen. Vreemde vliegende kakkerlakken, spinnen en mieren vinden dit huisje blijkbaar ook leuk. We waren dus zeer blij met ons muskietennet en onze bus insectenspray staat ook steeds klaar.

De voorbije 2 dagen leerde we onze stageplaats in het Women Devolpment Centre (WDC) kennen. We bezochten de verschillende projecten: crisisopvang, opvang voor gehandicapte kinderen en jongeren en een school voor deze kinderen. Al de projecten lijken enorm boeiend en zullen een hele uitdaging zijn. Vrijdag zullen we met de oprichtster van de organisatie bespreken wat wij juist kunnen verwezenlijken tijdens ons stage hier. De mensen die er werken en de kinderen die we ontmoetten waren enorm vriendelijk. We leerden ook meteen een Australisch meisje kennen die al 2 maand in het WDC werkt. Ze nam ons deze avond mee de stad in naar een leuk restaurantje en een gezellige pub. En zo leren we beetje bij beetje ook de ‘stad' beter kennen.

Tot de volgende keer!

ooh...hello Paradise!

Het is nog maar 2 dagen na mijn laatste blog maar toch wil ik al even een korte up-date geven.

Eerst en vooral, ik ben dus goed aangekomen in Sri Lanka. Buiten een uur vertraging in Jordanië is alles vlekkeloos verlopen. Na 13 uur onderweg zijn, heel weinig slapen, 4 films en een sprong vooruit in de tijd van 4,5 uur ben ik sinds deze ochtend om half 7 hier.

Toen ik Sri Lanka vanuit het vliegtuig zag leek het gewoon één groot bos. Overal leek het groen te zijn en tekens van een stad waren niet te bespeuren. Ik was een beetje teleurgesteld toen ik besefte dan het aan het regenen was toen we aankwamen. Maar eens uit de luchthaven bleek dat zo een regenbui juist een heel fijne verfrissing kan zijn.

De rit naar ons hotel was al een hele belevenis op zich. Het motto van onze chauffeur was namelijk dat je in de problemen geraakt vanaf je u aan de verkeersregels houdt. We reden gewoon één enorme baan af waar al het stadsleven zich leek te bevinden. We kwamen ontelbare marktkraampjes en winkeltjes voorbij. Uiteindelijk gingen we op de kleine wegen tot we uiteindelijk in het midden van de natuur ons hotel zagen. De Ligging is adembenemend en het welkomsontbijt met alle soorten fruit was fantastisch. Onze kamers bevinden zich tussen de palmbonen met kokosnoten en een rivier die rechtstreeks naar zee gaat. Ik zal proberen snel al enkele foto's up te loaden want ik kan in woorden niet beschrijven hoe prachtig het hier is.

Zo, aangezien ik hier nog maar 8u zit heb ik nog niet veel gezien van het land en de bevolking maar de eerste momenten heb dus al een duidelijke indruk op mij na gelaten.

Tot snel,

Anneleen

Nog 24 uur...

Na jaren dromen, maanden plannen, weken les volgen en dagen tot ziens zeggen zijn nu de laatste uren voor het begin van mijn groot avontuur aangebroken. Binnen 23uur zal het vliegtuig met de 'Sri Lanka - groep' opstijgen.

Donderdag om 5u 's ochtends (voor jullie 1u 's nachts) zullen we dan normaal aankomen. De eerste dagen ga ik nog met mijn medestudenten op hotel in de buurt van Negombo. Op zondag zullen onze wegen uiteen gaan en vertrek ik met Sara ,mijn duopartner, naar Kandy. Waar onze eerste stage van 3 maand zal doorgaan.

Ik ga zeker mijn best doen om op regelmatige basis hier wat neer te schrijven over mijn avontuur.

Maar voor ik kan vertrekken wil ik men vrienden en familie nog eens bedanken. Ik heb enorm genoten van de verrassingsavond, het tot ziens feestje en alle fijne dingen die we de laatste weken gedaan hebben. Daarnaast mag ik zeker alle mensen die een bijdragen voor de projecten hebben gedaan niet vergeten. Dank jullie wel voor jullie steun, ik hoop er iets mooi mee te kunnen bereiken.

zo, jullie zullen me terug horen vanuit Sri Lanka! Tot ziens!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Anneleen