Hallo allemaal,

Het is al meer dan een week geleden dat ik iets schreef op deze blog, dus hoog tijd voor een update.

Na een week kennis maken met de stad, de verschillende projecten en de honderden medewerkers en cliënten van het WDC was ik maandag volledig klaar om effectief de stage te laten starten. Tijdens mijn eerste week is me wel duidelijk geworden dan mijn stagetaken een beetje anders zullen zijn dan verwacht. Zo zal ik mij 4 voormiddagen in de week inzetten in CBR. Dit is het schooltje voor gehandicapten van mijn stageplaats. Ik zal lesgeven aan kleutertjes met het Downsyndroom. Een hele uitdaging voor mij, maar zeker één die ik volledig wil aangaan. Daarnaast zal ik mij in de namiddagen inzetten voor verschillende grotere projecten. Zo heeft het WDC een prachtig winkeltje, Sthree, waar spulletjes verkocht worden die gemaakt zijn door o.a. de vrouwen in het crisisopvangcentrum. Maar doordat het winkeltje een beetje buiten de stad ligt trekt het geen toeristen aan. Ik heb er mijn doel van gemaakt om toeristen aan te trekken door een reclamecampagne op te starten. Ook zal ik trachten mee te helpen met projecten rond o.a. kerstmis in het crisiscentrum en internationale HIV-dag. Daarnaast bestaat er in het crisisopvangcentrum al een prachtig project waarbij er 2 namiddagen in de week spelletjes worden georganiseerd voor de meisjes. Op deze manier mogen de meisjes weer even kind zijn, want door hun geschiedenis wordt vaak vergeten dat zij toch nog steeds kinderen zijn. De man die dit organiseert is echter door zijn inspiratie heen en vroeg ons om met nieuwe creatieve spelletjes te komen. Wij zullen dus tijdens onze periode hier de man proberen verder te helpen en hem spelletjes aanleren die hij kan blijven gebruiken. Sara, mijn duopartner, zal werken in het opvangtehuis voor kinderen met een handicap. Ook haar zal ik soms bij grotere spelen met de kinderen proberen te helpen.

Maandag begon ik dus aan mijn eerste lesje in CBR. Toen ik aankwam om half 9 stonden alle kinderen, ouders en leerkrachten van het schooltje samen om te bidden. Eerst is er plaats voor boeddhistische gezangen maar mensen met een ander geloof mogen daarna ook hun gebed opzeggen. Eens dit gedaan is gaan alle kinderen samen in een klasje om te dansen en te zingen. Natuurlijk is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. 30 kindjes tussen 3 en 12 jaar samen met allemaal een andere aandoening brengt vooral zeer veel chaos met zich mee. Na een half uur beginnen de lesjes dan echt. Mijn klasje bestaat uit 8 kindjes tussen 3 en 7 jaar. Aangezien ze zo klein zijn is het heel moeilijk om hen echt iets bij te leren. Maar alle kleine dingen zoals tellen tot 8, schoenen knopen, lopen, blokjes bouwen, figuurtjes tekenen,.. kunnen uiteindelijk wel belangrijk zijn. Want de bedoeling van dit klasje is namelijk dat zij door wat extra aandacht uiteindelijk toch in een ‘gewone' school terecht kunnen. Ik merkte meteen dat het niveauverschil tussen de kindjes enorm is. Het is dus heel belangrijk om elk kindje apart te proberen begeleiden en opdrachtjes te geven. Een ander ding dat me opviel is dat het materiaal dat de leerkracht heeft miniem is. 1 doos blokken, 2 veel te moeilijke puzzels, 1 schriftje voor elk kind en enkele knuffels is het enige materiaal dat tijdens de les gebruikt kan worden. Mijn eerste investering van het gesponsorde geld is dan ook gegaan naar woordkaartjes om het alfabet te leren en 5 puzzels voor hun leeftijd. Een kost van 4 euro, dus zoals je ziet: elke kleine bijdrage heeft inderdaad invloed. De kindjes hebben vanaf het eerste moment mijn hart veroverd en het is leuk om te zien hoe zij mij ook beginnen te herkennen en aan te halen. Na elke les komen de kindjes met een boeddhistisch geloof voor de leerkracht buigen. Dit is iets waar ik in het begin enorm van verschoot en moest aan aanpassen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit ga buigen voor een leerkracht.

In de namiddagen ben ik vooral bezig geweest met mijn project rond Sthree op poten te zetten. Ik zou graag posters en brochures hebben tegen het begin van het toeristische seizoen (eind december). Dan wil ik het gaan rondbrengen in de verschillende hotels in de hoop dat er zo toeristen op af gaan komen. Als dit lukt, zou dit weer een extra, en een broodnodige, opbrengst zijn voor het WDC.

Op dinsdagnamiddag kreeg ik de kans om een andere organisatie te bezoeken. Ik ging naar een opvangcentrum voor gehandicapten ontstaan door de zusters van Moeder Theresa. Hier werd ik meteen weer wakker geschud. Hun missie is om sober te leven maar in mijn ogen was hier gewoon een gebrek aan de basis. Er waren meer dan 150 kinderen en vrouwen die zwaar mentaal en fysiek gehandicapt zijn. Iedereen zat er gewoon, de kinderen waren vastgebonden, en toen ik vroeg welke activiteiten er georganiseerd worden voor hen bleek er niets te zijn. Ik had al vaker gehoord dat mensen met een handicap hier in Sri Lanka geen eerlijke behandeling krijgen, maar door mijn stage in het WDC leek me dit wel mee te vallen. Nu heb ik echter geleerd dat de werking van het WDC met gehandicapten duidelijk geen standaard is in Sri Lanka.

Na de negatieve shock van dinsdagnamiddag, kon ik woensdagnamiddag gelukkig weer een positieve shock ervaren. Toen ging ik met Ivan mee naar het crisiscentrum om spelletjes te spelen met de meisjes. Het was prachtig om te zien hoe zij begonnen te lachen en plezier te maken. Even leken hun zorgen effectief weg te ebben. En ondanks dat ook hier zo goed als geen materiaal is, had Ivan op hele originele manier heel fijne spelletjes. Ik ga met veel plezier extra spelletjes en knutselactiviteiten verzinnen.

Donderdag werd ik geveld door het warme weer, de drukke dagen en het gebrek aan vlees in mijn maaltijden. Ik was enorm zwak en had geen energie meer om actief te kunnen deelnemen aan de lessen. Toen ik op de stageplaats aankwam was de andere leerkracht meteen zeer bezorgd en hielp me heel goed. 's Avonds stuurde ze me zelfs nog een berichtje om te horen of dat zeker alles oké was met mij. Ook de mensen waar ik woon zijn regelmatig komen kijken of ik geen hulp nodig had. Het was fijn om te beseffen dat ik ook hier al mensen heb die bezorgd zijn om mij.

Tegen vrijdag was ik weer beter en ik kon ik weer op de stage beginnen. Aangezien het dan geen school is heb ik mij weer gestort op het bureauwerk. 's Avonds kwamen de andere Belgen naar Kandy. Het was heel fijn om hen rond te leiden in ‘onze stad' en hen mee te nemen naar The pub. Ondanks dat we hier allemaal in het zelfde land zitten vanuit dezelfde opleiding is het toch leuk om te beseffen dat iedereen zo een verschillende ervaringen heeft hier. Zaterdag zijn we met zen allen naar Pinnawela gegaan. Hier heb ik mijn eerste Aziatische olifanten gezien. En het waren er wel wat meer dan in de zoo van Antwerpen. Ook de weg naar daar was prachtig. De uitzichten waren onbeschrijfbaar en ik werd in 1 slag weer volledig verliefd op dit land. Het was dus weer een zeer fijn weekend en ik heb weer volop energie voor de komende week.

Tot de volgende keer!