Hallo allemaal,

Veel plezier met het lezen van dit nieuwe verhaal:

Ondertussen ben ik al meer dan een maand in dit prachtige land en probeer ik te genieten van elke moment hier. Ondanks dat ik het gevoel krijg dat ik mijn weg hier echt wel begin te vinden, slaagt dit land er in om me steeds opnieuw te verrassen.

Ook op stage lijk ik stilletjes aan mijn weg te vinden, al is dit niet altijd even simpel. Mijn klasje in CBR wordt elke dag leuker om te doen. De kindjes hebben er echt mijn hart veroverd en het is fantastisch om ze terug te zien na een weekend. Het leuke aan het werken met kinderen is dat zij steeds eerlijk zijn. In mijn geval krijg ik dus enorm veel liefde van hen en dit geeft mijn werk natuurlijk een enorme voldoening. Wanneer ze lachend naar me toe komen gelopen in de ochtend of goodbye akka (wat grote zus betekent) roepen na de lessen weet ik meteen waarom ik deze stage doe. Ik probeer zoveel mogelijk leuke maar ook nuttige dingen te doen met de kindjes. Zo hoop ik dat ze doorheen de knutselwerkjes en de spelletjes ook de basis leren. Dingen zoals: knippen, schrijven, tellen, schoenen toe doen, knopen toe doen,… . Ik krijg redelijk veel vrijheid van de leerkracht wat zeer leuk is. Maar het is ook wel zwaar om steeds met nieuwe dingen voor de dag te komen. Ik merk dat de manier van les geven en de eisen in CBR, heel wat anders liggen dan in de scholen in België. Zo zijn de kinderen soms gewoon niets aan het doen, worden de kinderen alleen gelaten of krijgen ze veel te moeilijke dansjes aangeleerd. Ik probeer hier zo goed mogelijk rond te werken en de kinderen op te vangen maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik heel de werking van de school ga veranderen. Dit zorgt er soms wel voor dat ik gefrustreerd kan geraken door de andere leerkrachten maar ik probeer dit te relativeren. Zo staan de meeste leerkrachten rond 4 - 5 uur al op om voor hun eigen gezin te beginnen koken. Om dan nog een busrit van een uur te doen voor ze op hun werk aankomen. Eens ze ’s avonds terug thuis zijn doen ze de was en plas voor de kinderen en de man en kruipen ze rond 11uur in bed. Ik heb al aan verschillende vrouwen gevraagd of ze een hobby hebben maar steeds is het antwoord dat ze thuis te veel werk hebben. Als ik vanuit dit standpunt kijk begrijp ik natuurlijk wel dat hun energie soms op is. Toch hoop ik de leerkrachten tijdens mijn verblijf hier te kunnen aanmoedigen om gepaste en leuke dingen te doen met de kindjes.

Voor mijn andere taken op stage krijg ik enorm veel vrijheid en mag ik het echt aanpakken zoals ik het wil. Ik ben dan ook zeer gemotiveerd om de verschillende projecten goed en creatief uit te werken. Mijn eerste versie van een brochure voor de reclamecampagne rond Sthree is bijna af. Ik ben zeer benieuwd naar de gedrukte versie en het oordeel van Mevr. Stephen, de oprichtster en grote baas van de organisatie. Daarnaast ben ik een kerstmis feestje voor de meisjes in het crisisopvangcentrum op poten aan het zetten. We gaan trachten het wat grootser aan te pakken zodat het echt een dag wordt om nooit meer te vergeten.

Deze donderdag was het Wereld Aids dag, een gebeurtenis die zeker niet genegeerd werd. Samen met enkele collega’s deed ik mee aan een optocht doorheen de stad om aids in de aandacht te brengen en bespreekbaar te maken. Het was fantastisch om te zien hoeveel scholen hier aan mee werkten. Het deed mij heel veel deugd om hier een deel van uit te kunnen maken. De volgende weken zullen er nog activiteiten rond Wereld Aids dag georganiseerd worden. Ook hier zal ik mee aan deelnemen. Daarnaast mag ik vanaf volgende week ook mee naar lezingen en voordrachten over geweld tegen vrouwen en de preventie hiervan. Hier kijk ik enorm naar uit aangezien dat dit het domein is waar ik mijn thesis wil rond maken.

In de weekenden probeer ik te genieten van alles wat we kunnen doen. Zoals ik al zei is het land prachtig en val ik hier van de ene verbazing in de andere. Vorige week namen Sara en ik de mooiste treinrit die ik me kan inbeelden. 3 uur aan een stuk heb ik met open mond naar buiten zitten staren. Dit weekend ging ik met 3 vriendinnen naar Colombo om nog eens een gevoel van het westerse leven te hebben. We genoten van de feestjes en aten zelfs onze eerste hamburger sinds meer dan een maand. Het was vreemd om zo een westers gevoel in Sri Lanka te hebben maar ook dit begint een stuk van Sri Lanka te worden. De rijkere bevolking, die net zoals ons gaan feesten, eten en drinken met kleren aan die helemaal niet aan de normen hier voldoen.

Zo, ik probeer een zo correct en breed mogelijk beeld te schetsen hier maar het is niet altijd even gemakkelijk om in woorden te vatten wat ik hier meemaak. Om te eindigen nog enkele weetjes:

- Wist je dat al jullie reacties, mails, brieven, berichten en kaartjes mij enorm veel deugd doen?

- Wist je dat ik deze week mijn eerste slang zag? Het was minstens 1,5 meter lang!

- Wist je dat ik de nacht erna nachtmerries over die slang heb gehad?

-Wist je dat de mensen hier toeteren voordat ze elkaar gaan inhalen of een ander zot manoeuvre met de auto, bus of tuktuk doen?

- Wist je dat ik sinds vandaag de trotse eigenaar van een sari ben?

- Wist je dat mensen hun lunch hier met elkaar delen?

- Wist je dat één van de leerkrachten regelmatig een fantastische lunch voor mij maakt?

- Wist je dat er in de supermarkt mensen werken om de deur open te doen, de groenten te wegen, en de aankopen in te laden in de zakjes?

- Wist je dat mijn klasje deze week bestormd werd door apen?

- Wist je dat de bussen en treinen hier overvol zitten en je moet duwen voor jou plaatsje te bemachtigen?

- Wist je dat ik hier heel gelukkig ben en elke dag een nieuw avontuur is voor mij?

Tot de volgende keer!