Hallo allemaal,

Ik verblijf ondertussen al meer dan 4 maand in dit prachtige land en nog steeds blijft het me verbazen. De laatste weken zijn enorm intens, vermoeiend, leerrijk en leuk geweest. Sara en ik hebben enorm veel gezien en gedaan. Het wordt dus moeilijk om alles hier correct neer te pennen. Gelukkig kan ik voor deze blog ook op het schrijftalent van Sara terugvallen.

Op stage verloopt alles op zijn zuiderse tempo. In CBR zijn de kindjes volop bezig met het leren van een dansje en sporten voor het sportevenement van 20 maart. Concreet betekent dit dat ik elke ochtend een uur aan een stuk naar het zelfde liedje moet luisteren en dat ik samen met de kinderen het sportevenement al volledig beu ben. De leerkrachten willen echter kunnen uitpakken met de talenten van de kindjes en blijven kordaat verder doen. Gelukkig kan ik na het ontbijt wel steeds verder met mijn lesjes. Het is fantastisch om te merken welke vooruitgang de kinderen de laatste 4 maand al gemaakt hebben. Knopen, ritsen, klittenband,.. het lijkt allemaal geen probleem meer. We knutselen, zingen, oefenen woordjes, spelen met de bal, maar voornamelijk lachen we heel veel. Ik probeer de kindjes te entertainen maar omgekeerd lukt dit zeker ook. Ook Rebecca, de leerkracht in het klasje, begint volop deel te nemen aan de actieve lessen en kocht zelf van haar eigen geld een bal voor de kindjes.

In de namiddagen lag mijn werk op het bureau een beetje stil aangezien het WDC in geldcrisis zit om nog preventieprogramma’s uit te schrijven. Daarnaast is Mevr. Stephen ook nog eens 2 weken ziek geweest en konden er dus geen nieuwe beslissingen genomen worden. Er is gelukkig verandering in zicht en binnen 2 weken zouden de nieuwe preventieacties weer van start kunnen gaan.

In de plaats ben ik dan mee gaan helpen met Ivan in het crisisopvangcentum. Samen met hem speelde ik spelletjes en zong ik met de meisjes. Op deze manier willen we ze toch weer even kinds laten zijn. Sara en ik zijn samen ook een spelletjesboek aan het maken om uiteindelijk aan Ivan te geven.

Vorige week maakten we een tof uitstapje naar Ella in het weekend. In het heengaan namen we de bus. Er waren echter geen rechtstreekse bussen naar Ella. We moesten 3 keer overstappen en de rit duurde 7 uur. De terugrit deden we met de trein. We zaten in de ‘observation saloon’ en konden genieten van prachtige uitzichten (nog mooier dan de rit naar Colombo). De trein reed dwars doorheen de theeplantages. In Ella genoten we van de rust rondom ons. Het is een klein toeristisch dorpje met leuke guesthouses, cafétjes en restaurants. De wandeling naar mini Adams Peak bezorgde ons prachtige uitzichten over de theeplantages. Na de wandeling genoten we van een welverdiende Ayurvedische massage en heerlijke rijst met curry’s. Volgens de lonely planet zijn de beste curry’ste vinden in Ella. Al verkies ik persoonlijk toch de rijst en curry’s die in de lokale eethuisjes gemaakt worden.

Woensdag was het Poyaday. Dit is een maandelijkse feestdag bij volle maan. We werden uitgenodigd door een moeder van een jongen in het ‘vocational training center’ in Ampitiya om met haar en haar zoon op uitstap te gaan. Die familie is vrij rijk en ze hebben hun eigen auto met chauffeur. Ideaal dus om op vele plaatsen te geraken.Het was een enorm vermoeiende dag, we bezochten zeer veel. De dag startte met een hindoeïstisch festival aan een tempel in Matale. Hier werden er grote kleurrijke praalwagens door de straten getrokken met touwen door een heleboel mannen. Jammer genoeg werd ons de toegang tot de tempel geweigerd tijdens deze dag. We voelden ons eigenlijk nogal racistisch behandeld. De vrouw mocht wel binnen (ook al is ze boeddhistisch en geen hindoe), maar wij mochten niet binnen omdat we toerist zijn, natuurlijk weten zij niet dat wij ons hier helemaal geen toeristen voelen. We werden zelfs buiten geduwd door de security. Wat jammer! Gelukkig zagen we nadien de praalwagens nog op straat en vergaten we daardoor het voorval wel wat. Nadien bezochten we 2 boeddhistische tempels in de buurt van Matale. In één van de tempels werden de oude geschriften bewaard. We zagen in de andere tempel een heleboel taferelen afgebeeld die ons deden denken aan de hel. Blijkbaar worden deze afbeeldingen gemaakt om de boeddhisten te laten zien wat er met hen zal gebeuren als ze slecht leven. Om de reeks van gelovige plaatsen af te sluiten bezochten we nog een grote katholieke kerk. De invloeden van de Sri Lankaanse cultuur waren hier te zien. Er stonden geen stoelen of banken in de kerk, gelovigen moeten plaatsnemen op de grond en ook hier moesten we onze schoenen uitdoen voor we binnen gingen. De vrouw nam ons na de lunch nog mee naar een kruidentuin waar we kennis maakten met allerlei planten en bomen. Het was wel interessant om meer te weten te komen over het planten van koffie, kaneel, cardamon, kurkuma, aloe vera, ananas, mango, … Onderweg stopten we nog aan een rijstveld waar de rijst juist rijp was. Op het einde van de dag bezochten we nog een kleine archeologische site. Op de terugweg naar Kandy stopten we bij de zus van de vrouw die ons ontving in haar huis met kiribat (rijst gekookt in kokosmelk).

Donderdag was het dan internationale dag van de vrouw. Aangezien het WDC in geldnood zit werden er geen speciale programma’s georganiseerd. Dit wil echter niet zeggen dat de dag zo maar voorbij is gegaan. ’s Ochtends werden al de vrouwen van het WDC in de gang verwacht. Er werd gebeden, gezongen en iedereen moest een kaarsje dragen. De kaarsen waren gloeiend heet, en ik vond het dus best ironisch dat wij als vrouw die op deze dag moesten dragen. Maar de intentie was er in ieder geval dus wel. In de namiddag ging ik met 2 collega’s naar een voordracht van een psychiater. Ook dit was georganiseerd omwille van de internationale vrouwendag. Normaal zou de voordracht om 14u beginnen, maar de honderden vrouwen moesten geduldig wachten. 1,5 uur later dan gepland kwamen de minister, zijn raadgevers en bodyguards onder luid trommelgeroffel aan. Eindelijk kon de zeer interessante lezing dus beginnen. Ook hier leek ik weer de enige te zijn die het ironisch vond dat 8 mannen honderden vrouwen 1,5 uur konden laten wachten op deze dag. Het was een hele belevenis om deze dag mee te maken in een land waar de gelijkheid tussen man en vrouw niet zo vanzelfsprekend is. Als alles volgens plan verloopt zal het WDC binnen 2 weken ook nog activiteiten organiseren voor deze dag.

Vandaag werden we uitgenodigd bij een collega van Sthree. Zij woont met haar dochter, haar ouders, 2 zussen en hun gezin samen in een afgelegen plaatsje in Kandy. We namen een tuk tuk tot op een bepaald punt en dan moesten we verder te voet, kleine straatjes in en heel veel trappen op. Woensdag maakten we kennis met het leven van een rijke singalese vrouw, vandaag belandden we bij een arme tamilvrouw. Maar ondanks deze verschillen zijn we beide keren hartelijk onthaald en werden we behandeld als koninginnen. Zo kregen we vandaag een fantastische lunch van rijst en curry’s met alles erop en eraan. Daarna werden de fotoalbums boven gehaald en leerden we over heel de familiegeschiedenis. Net als de vrouw was de rest van de familie enorm vriendelijk en gaan we met veel plezier in op de uitnodiging om binnen een maand Singalees en Tamil nieuwjaar met hen te vieren.

Als laatste wil ik nog heel graag de Heidi-avond bedanken! Hopelijk was het een zeer fijne avond, en ik zal met veel plezier jullie opbrengst doorgeven aan Mevr. Stephen.

Tot binnenkort,

Anneleen