weeral een maand voorbij sinds mijn laatste blog, en ook deze maand was weer goed gevuld.

Nieuwjaar, plezier aan zee, tsunami-alarm, sportevement, reclamecampagnes, etentjes bij collega's, walvissen en dolfijnen spotten, extreme hitte en tropische stormen, koken voor 40 man, helpen in het crisisopvangcentrum, preventieacties in de theeplantages, interviews voor mijn thesis,... het leven in Sri Lanka is duidelijk niet saai.

Sinds vorige donderdag is het vakantie voor de kinderen omdat het vandaag en morgen Singalees en Tamil nieuwjaar is. Sara en ik trokken daarom enkele dagjes naar zee, om voor de laatste keer volop te genieten van de paradijselijke stranden en de leuke sfeer die er hangt. Gisteren trokken we dan weer het binnenland in om het het festival rond nieuwjaar hier te kunnen meemaken. We waren nog maar een uur het binnenland aan het inrijden, toen ik van verschillende collega's berichten kreeg om naar een veilige plaats te gaan. Er was namelijk een tsunami-alarm en iedereen aan zee moest minstens 5 km landinwaarts gaan. Wij waren gelukkig dus al op een veilige plaats, maar het besef dat de natuur elke minuut kan omslagen was er weer. Ik was enorm opgelucht om te zien dat de waarschuwingen zo vlot lijken te lopen, waardoor er bij eventueel gevaar geen slachtoffers meer zouden kunnen vallen. Maar langs de andere kant zou een 2de tsunami na 8 jaar een verschrikkelijke ramp zijn voor alle dorpjes die terug zijn opgebouwd. Gelukkig kwam het niet zo ver, en na enkele uren mocht iedereen weer naar huis. Maar ik vrees dat voor velen weer enge herinneringen naar boven zijn gekomen en de angst toch nog wel een tijdje zal blijven hangen.

Zoals ik al aanhaalde is het vandaag en morgen nieuwjaar hier. Een feest dat heel fel in de families gevierd wordt en helemaal aaneen hangt met tradities. Zo wordt er onder andere aan de stand van de maan en de zon bepaald wanneer het vuur mag aangestoken worden, en nieuwe kookpotten voor het de eerste keer gebruikt mogen worden. Het eerste gerecht van het nieuwe jaar moet dan weer een soort rijst met kokosmelk zijn. Vandaag zijn het vooral de voorbereidingen, terwijl morgen dan het echte nieuwe jaar begint. In CBR, het schooltje op stage, vierden we nieuwjaar al voor de vakantie. Dit bestond uit het eten van enorm veel zoetigheid, het zegenen van de kindjes met olie en zingen.

Mijn stage ligt deze week dus even plat door nieuwjaar, poya-day en pasen. Maar de voorbije weken hebben we dan ook wel dubbel zo hard gewerkt. Voor CBR waren er de sportevenementen en het nieuwjaarsfestival. Daarnaast gaan ook mijn lesjes door waar ik steeds tracht op een originele manier te kuntselen en te leren. Zo leerden we over de verschillende fruitsoorten, en maakten we daarna ook effectief fruitsalade.

Ook de preventieacties lijken eindelijk te lopen en ik tracht zo veel mogelijk te helpen. Op de acties zelf help ik mee met de organisatorische aspecten. Na de preventiedag maak ik dan mee rapporten voor de evaluatie bij de sponsors van het WDC.

Rond de reclamecampagne van Sthree heb ik ook goed nieuws. Ik zag 2 weken geleden de boekhouding en de verkoop lijkt inderdaad een stuk gestegen. Ik heb nog geen concrete cijfers maar het is opvallend dat er veel meer klanten zijn geweest de laatste maanden. Het geivesteerde geld, lijkt dus op te leveren. Daarnaast heb ik Sthree ook op de website tripadvisor.com gekregen. Een site die zeer veel bezocht wordt door mensen die rondtrekken. En dus weer een goede stap vooruit in de campagne.

Ik wil hierbij dus nog eens alle vrienden en familie die me financieel gesteund hebben, enorm bedanken! Dankzij jullie geld heb ik deze campagne namelijk op poten kunnen zetten. Maar ook de lesjes heb ik veel toffer en interactiever kunnen maken omdat ik de mogelijkheden had om nieuwe spullen aan te kopen. En de meisjes van het crisisopvangcentrum zullen dankzij jullie ook eens cadeautjes krijgen op nieuwjaar. Daarnaast heb ik ook nieuwe literatuur over preventie van'op gender gebaseerd' geweld kunnen aankopen voor de sociaal werkersvan het WDC.Ik heb getracht het geld te verspreiden over de enorme doelgroep van het WDC en voor iedereen iets te kunnen betekenen.

Nog 2 weken, en ik moet volop beginnen met mijn koffers in te pakken. Mijn laatste weken zal ik vullen met zoveel mogelijk stage, want ik wil elke moment dat ik nog heb benutten. En in mijn weekenden zal ik samen met Sara dan weer trachten om zo veel mogelijk te genieten van dit prachtig land en haar cultuur.

Het afscheid van mijn 2de thuis zal zwaar worden en ik zie er tegenop, maar de gedachte aan mijn eerste thuis in Hoboken maakt natuurlijk heel veel goed!

Tot de volgende!

Anneleen